Улус айдып јат мындый сӧстӧрди:
«Јӱрӱм јараш, је јӱрерге кӱч.
Је сен табып ал озо Кудайды,
Јӱрӱм јӱретен Ол сеге берер кӱч.

Кем бу јӱрӱмде сагышка алдырткан,
Кемге бу јӱрӱм јарабай барган.
Иисустыҥ алдына, улус, келигер,
Сӱӱш ле токунал Ол слерге берер.

Кудайдыҥ сӱӱжи кижиге кӱч берет,
Кудайдыҥ сӱӱжи ӧрӧ кӧдӱрет.
Кудайдыҥ сӱӱжи улус аргадап јат,
Кинчектеҥ айрып, кижиге болуш јат.

Кудайдыҥ токуналы јӱрекке тыш берет,
Кудайдыҥ токуналы сӱӱнчи экелет.
Кудайдыҥ токуналын бир де неме буспас,
Кудайдыҥ токуналы качан да болбос ас.

Је Кудай алкыжын ол тушта берер,
Кем Ого бӱдӱп, алдына келер.
Кем Ого бӱдӱп, туруп суранар,
Кудайдаҥ ончо алкыжын алар.

Айдып јадым мен, улустар, слерге:
«Кудайла јеҥил јӱрӱм јӱрерге,
Јӱрӱм јараш Кудайла кожо».
Јӱрегим сыйлайт Кудайга кожоҥ.

ӰНИМДИ СЕН УКСАҤ
Мен Сениҥ ӧштӱӱҥ болгом, Иисус,
Сен мени нӧкӧр эдип алдыҥ.
Мен Сени кӧрбӧс болгом, Иисус,
Сен меге сӱӱжиҥди сыйладыҥ.

Кош-кожоҥ:
Иисус, Иисус, Иисус,
Мениҥ ӱнимди Сен уксаҥ!
Иисус, Иисус, Иисус, о, Иисус,
Албатымды аргадап алзаҥ.

Албатым мениҥ Сени билбес,
Канайып мен де билбес болгом.
Адыҥды Сениҥ укса, бӱтпес,
Канайып мен де бӱтпес болгом.

Кош-кожоҥ.

Ада Кудай, јалынып јадым
Иисус Уулыҥныҥ адынаҥ.
Канайып мени аргададыҥ,
Албатымды, Кудай, аргада!

Кош-кожоҥ.