Długo światła szukaliśmy,
pogrążeni w ciemny mrok
coraz bardziej tonęliśmy w grzechu,
który w przepaść wlókł.
O, gdzież ta przemożna ręka,
zbrojna w święty Boży grot,
która wyrwać zdolna człeka,
nawet jeszcze z piekieł wrót?

Przyszedł Zbawca nasz kochany,
pełen miłosierdzia, łask, rzekł:
wyleczę twoje rany,
przyślę z nieba nowy brzask.
Zbawcy nas wyzwala ramię,
silna Jego Boża dłoń;
On potęgę grzechu złamie,
śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Nasze dobra i zasoby wszystkie
zniszczył grzechu jad;
wszędzie trupy, wszędzie groby,
naszych sił podcięty kwiat.
Zbawcy nas wyzwala ramię,
silna Jego Boża dłoń;
On potęgę grzechu złamie,
śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Cóż przyniesiem Mu w ofierze
za tej łaski wielkiej czyn?
Nic, lecz serca niech zabierze,
choć są pełne żądz i win.
Zbawcy nas wyzwala ramię,
silna Jego Boża dłoń;
On potęgę grzechu złamie,
śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Serca nasze Ci niesiemy chociaż
je pokalał grzech,
Ty je przyjmiesz,
przyjmiesz wiemy,
Ty je z win obmyjesz wszech.
Zbawcy nas wyzwala ramię,
silna Jego Boża dłoń;
On potęgę grzechu złamie,
śpieszmy tylko wszyscy Doń!

Wiedź nas Ty Swą ręką,
Boże, drogą pewna prowadź wciąż,
gdy nas znowu grzech prze-może,
na ratunek, Zbawco, dąż.
Zbawcy nas wyzwala ramię,
silna Jego Boża dłoń;
On potęgę grzechu złamie,
śpieszmy tylko wszyscy Doń!