Mój jest Zbawiciel, ustały już żale,
w Nim radość, wytchnienie, On koi me łzy.
O Jego ja muszę powiedzieć ci chwale,
gorąco cię wezwać: o pójdź Doń i ty!

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moim jest Ojciec zaufam Mu śmiele,
że mnie ta nadzieja nie zwodzi, to wiem.
Zobaczę Go kiedyś w chwalebnym już ciele.
I ciebie bym znaleźć tam w świetle chciałbym.

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moje jest niebo: tam stanę ubrany w uroki
słoneczne mieniących się szat.
Ten klejnot ci, bracie, też może być dany
i ty możesz kiedyś w niebieski wejść świat.

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moim jest pokój w burzliwym żywocie,
me bóle On słodzi i zwilża mi skroń.
Nie kupisz go w świecie za skarby i krocie,
Pan dać go chce darmo, więc spiesznie idź Doń.

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Moje jest wszystko przez gorzką śmierć Pana,
wierz tylko, On wszystko i tobie chce dać.
Czyż krew ta na próżno za ciebie wylana,
czy wiecznie byś w rzędzie zgubionych miał stać.

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.

Gdy kiedyś Zbawca twe serce zdobędzie,
o, nie milcz, lecz, bracie, rozgłaszaj to wciąż.
Zwycięskiej miłości moc dziwną sław wszędzie,
rozpalaj nią serca, z Jezusem je wiąż!

  On wszystkich miłuje, w ofierze się dał,
  bo wyrwać cię z śmierci i zbawić cię chciał.