Pamiętam jeszcze dobrze, gdym swawolnym dzieckiem
był, jak często ja mateczce swej boleści wieniec wił.
Dziś ona w niebo wzniosła się, do wybawionych
dusz - o, Jezu, powiedz jej, żem Twoim już!

  Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,
  sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.
  Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz
  - o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

A chociaż nieraz serce jej raniła moja złość, to
jednak dla mnie było w nim miłości zawsze dość.
Dzieliła ze mną radość mą i mój dziecięcy krzyż;
że jestem Twój - zawdzięczam mamie dziś!

  Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,
  sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.
  Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz
  - o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

Gdy potem ja, zgubiony syn, opuścił ojca dom,
pękało z żalu serce jej, nie było końca łzom.
O łaskę, miłosierdzie Twe błagała nocą, dniem -
o, powiedz jej, żem już dziecięciem Twym!

  Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,
  sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.
  Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz
  - o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!

I jeszcze raz ujrzałem ją, u łożam jeszcze kląkł,
lecz był to jej ostatni dzień, ostatnia chwila mąk.
Przyrzekłem Tobie oddać się, nim śmierć zabrała
ją - o, Jezu, rzecz jej, żem własnością Twą!

  Błagalne modły jej, płynące z duszy cnej,
  sprawiły, Jezu, żem na wieki Twój.
  Oglądać w niebie dasz jej ukochaną twarz
  - o, powiedz mej mateczce, żem jest Twój!