Исо Ўзи боғда қолиб, самога назар солди.
Ўлиш вақти яқин қолди, юзидан қон оқяпти,
Илҳомланган ибодати Унга беради.
Юрагимни очдим Масиҳим.
Юрагимни кўргин Масиҳим,
Сенга ўхшай, Сенга Масиҳим.
Бир Ўзи қоронғуликда, йўлдошлари қаерда?
Исо дуо қилар боғда издошлари ҳақида,
Юзидан тер ва қон оқар, келди дўстлар ёнига.
Ухламаглар тонг отгунча, ўлимим яқинлашди,
Аҳд қони тўкилмагунча уйғоқ бўлинглар энди.
Раббимиз уни қаршилаб,ўрнидан туриб чиқди.
"Ҳой дўстим" деди Раббимиз,олдимга нега келдинг?!
"Шодлан Устоз" дея Яҳудо Унга хиёнат қилди.
Хоҳламаймиз деб инсонлар ўз Масиҳин рад этди.
Биз учун хочда ўлганда Нажоткор Раббимиз,
Бўрон бўлиб ер юзига қоронғу тушди чексиз.
Гўрлар очилиб Гўлгота қимирлаб турар эди,
Маъбаднинг азиз пардаси қўлсиз йиртилиб кетди.